Ludzie zbyt często mówią o nieistotnych sprawach. Andy Bounds, autor książki „Wiadro pełne galaretki. Odkryj sekrety doskonałej komunikacji w biznesie” (Wydawnictwo Onepress, 2008), ma w związku z tym ciekawą metaforę. Bounds uważa, że ludzie komunikując się w taki właśnie sposób, rzucają galaretką w swą publiczność, słuchaczy i rozmówców. Nie liczą przy tym na jej skuteczność, na jakość przekazanych informacji, ale wierzą, że gdy wyleją na słuchaczy całe wiadro galaretki, jakaś jej część zostanie na ich ubraniach. Że z powodzi przekazanych informacji jakimś cudem ludzie sami sobie wybiorą i zapamiętają to co ich interesuje.

Artykuły na temat komunikowania się między ludźmi skupiają się zwykle na tym co chce się powiedzieć (treść) i na tym jak powiedzieć to co się chce żeby zostać prawidłowo zrozumianym (forma). Znacznie mniej mówi się o kontekście sytuacji komunikacyjnej czyli kiedy powiedzieć a kiedy nie, żeby z góry nie narazić się na niezrozumienie. A już zupełnie przemilcza się kwestię milczenia — czyli co mówimy wtedy, gdy nic nie mówimy (ani nie machamy rękami).

Zazwyczaj nie zastanawiamy się wiele nad regułami i normami obowiązującymi w grupie ludzi. Po prostu wchodzimy w grupę (np. przez nawiązanie znajomości) i uczestniczymy w niej.

Łatwiej ulegamy tym, których lubimy. Dana osoba będzie na tyle podatna na wpływ innej, w jakim stopniu czuje do niej sympatię.