Stosując usunięcia, zniekształcenia i generalizacje w procesie komunikacji, ludzie utrudniają zrozumienie ich potrzeb i myśli. Metamodel proponuje zestaw pytań pozwalających dotrzeć to prawdziwych, często nieświadomych, niezwerbalizowanych potrzeb drugiej strony.

W procesie komunikacji ludzie często stosują uproszczenia ułatwiające im organizację doświadczeń. Werbalizują swoje potrzeby stosując usunięcia, zniekształcenia i generalizacje znacznie okrajające całość myśli jaką chcą przekazać. Efektem tego ich słuchacz nie ma szansy poznać całego problemu jaki nadawca przedstawia. Kolejną tego wadą jest wprowadzanie się w błąd samego nadawcy, który poprzez sprzężenie zwrotne, słyszy to co mówi i zaczyna te słowa zapamiętywać i się z nimi utożsamiać.
Uproszczenia takie zmuszają do skupiania się tylko na wybranych, najważniejszych elementach doświadczenia.

Meta Model to zbiór struktur lingwistycznych - pytań, mających za zadanie pomóc nam uzyskać od klienta / rozmówcy konkretne informacje i wprowadzić nas w strukturę głęboką jego doświadczenia.

1. Usunięcia:

a) proste usunięcie (jeden z elementów został wyłączony ze struktury powierzchniowej):
„Smutno mi.”
- Co konkretnie Cię zasmuca?
(zidentyfikuj to, co zostało usunięte)

b) porównanie (nieokreślony punkt odniesienia):
„Ja jestem gorszy…”
- Od kogo konkretnie?
- W czym?
- Skąd o tym wiesz?
(ustal kryteria i podstawy porównania)

c) nieokreślony wskaźnik odniesienia:
„Oni mnie nie lubią.”
- Kogo konkretnie masz na myśli?
(zidentyfikuj wskaźnik odniesienia)

d) brak wskaźnika odniesienia:
„Mnie się krzywdzi…”
- Kto Cię krzywdzi?
(wydobywa wskaźnik odniesienia do struktury powierzchniowej)

e) nieokreślony czasownik:
„Ona mnie skrzywdziła.”
- W jaki sposób?
- Co dokładnie zrobiła?
(definiuje czynność, stan, relację)

2. Zniekształcenia:

a) nominalizacja (rzeczownik odczasownikowy/odprzymiotnikowy):
„Mam chorobę.”
- Na co chorujesz?
- Skąd wiesz, że chorujesz?
(przywraca działanie, aktywność)
- Jak możesz wyzdrowieć?
- Czego potrzebujesz, by wyzdrowieć?
(przywraca odpowiedzialność)

b) czytanie w myślach:
„On myśli, że jestem do niczego.”
- Skąd wiesz?
(uświadamia rozmówcy podstawę przekonania)

c) kompleksowy równoważnik (jedno znaczy drugie):
„On mnie nie lubi, bo patrzy na mnie dziwnie.”
- Co ma jedno do drugiego?
- Skąd wiesz, że dziwny wzrok świadczy o nielubieniu?
(sprawdza podstawę i siłę związku)

d) przyczyna i skutek:
„Ona sprawia, że czuję się źle.”
- W jaki sposób?
- Jak?
(identyfikuje założoną implikację)

e) anonimowy autorytet:
„Nie powinno się śmiać z wszystkiego.”
- Kto tak uważa?
- Według kogo?
(odkrywa źródło sądu)

3. Generalizacje:

a) operatory modalne (konieczności – muszę, trzeba, powinienem / możliwości – nie można, nie mogę):
„Nie mogę tego zrobić.”
- Co Cię powstrzymuje?
- Co się stanie, jeśli to zrobisz?
(wykrywa powód przekonania i konsekwencje jego złamania)

b) liczebniki uniwersalne (zawsze, nigdy, żaden, każdy, wszyscy):
„Wszyscy są niemili.”
- Wszyscy?
- Kto dokładnie?
(identyfikuje i konkretyzuje podmiot)

c) presupozycje (ukryte założenia):
„Gdyby oni mnie lubili, byłoby łatwiej…”
- Skąd wiesz, że Cię nie lubią?
- W jaki sposób jest Ci trudno?
(odkrywa podstawy sądu lub założenia)

d) zgeneralizowany wskaźnik odniesienia:
„Faceci to świnie.”
- Wszyscy?
- Czy spotkałeś wszystkich facetów?
- Czy spotkałaś kiedyś faceta, który nie był świnią?
(podważa generalizację).